Czy warto ufać dziecku?
czy-warto-ufac-dziecku

 

Zaufanie – tak łatwo je stracić, tak trudno odzyskać. Dotyczy ono wszelkich relacji międzyludzkich, także relacji rodzic – dziecko. Czy jest ono możliwe? Do czego jest potrzebne? Kiedy należy obdarzyć nim dziecko?

Kiedy dziecko jest maleńkie i całkowicie uzależnione od rodziców, nikt się nie zastanawia, jakim poziomem zaufania je obdarzyć. Samo nie podejmuje żadnych działań, nie pozostaje bez opieki. W tym czasie to dziecko ma bezgraniczne zaufanie do rodziców, którzy się nim opiekują, karmią, przytulają, przewijają, uczą wszystkiego – są całym światem.

Kiedy dziecko rośnie, staje się coraz bardziej samodzielne, niezależne od rodziców i coraz częściej potrzebuje pewnego rodzaju swobody. Im większe zaufanie mają rodzice do dziecka, tym więcej swobody mu dają – wierzą bowiem, że potrafi ono podejmować mądre decyzje, unika ryzykownych zachowań, dba o własne bezpieczeństwo. Wydawać by się mogło, że zasada jest prosta: im bardziej dziecko jest odpowiedzialne, tym bardziej możemy mu ufać. Pytanie tylko, od czego zależy poziom odpowiedzialności młodego człowieka? Od charakteru, konfiguracji cech osobowości? A może wpływa na niego wychowanie?

Na pewno cechy osobowości mają tu znaczenie, ale nie determinują poziomu odpowiedzialności. Inaczej zachowuje się osoba, która ma dużą potrzebę wrażeń, a inaczej ten, kto jest typem domatora. Jednak czy to znaczy, że pierwszego powinniśmy obdarzyć mniejszym zaufaniem, bo np. jest bardziej skłonny do zachowań ryzykownych? Myślę, że nie. Poziom zaufania jaki mamy wobec dziecka jest proporcjonalny do czasu, jaki poświęciliśmy na jego wychowanie, do zasad, jakie staraliśmy się mu przekazać, do wprowadzanych konsekwencji. Jeśli mamy poczucie, że dobrze wychowaliśmy nasze dzieci, że udało nam się wpoić im pewne zasady i wartości, to mamy większą pewność, że zaufanie, jakim je obdarzamy, nie zostanie nadużyte.

Już od wczesnego dzieciństwa staramy się pokazywać dzieciom, że pewnych rzeczy nie należy robić, że nie zawsze to, co można robić w domu, wypada robić w miejscu publicznym. Wychowując, staramy się stawiać dziecku pewne granice. Są one bardzo ważne – dają poczucie bezpieczeństwa, stabilności i oparcia, co umożliwia dziecku podejmowanie kolejnych działań w celu poznawania świata. Granice nigdy nie powinny być sztywne, lecz zmieniać się w zależności od wieku dzieci, ich umiejętności i kompetencji. Jeśli we wczesnym wieku postawimy je dziecku zbyt szeroko, to może się zdarzyć, że w przyszłości będzie ono człowiekiem, który będzie miał trudności m.in. w dostosowywaniu się do wyznaczonych zasad – będzie mu się wydawało, że wszystko mu się należy bez większego wysiłku z jego strony. Jeśli jednak te granice będą bardzo wąskie, dziecko może wzrastać w przekonaniu, że poza nimi jest bardzo niebezpieczny świat. Nie będzie otwarte na nowe doświadczenie, nie będzie podejmowało prób poznania świata, a w konsekwencji może stać się osobą zupełnie niezaradną.

Niezmiernie ważne jest nauczenie dziecka, że warto rozmawiać. Najłatwiej zrobić to na własnym przykładzie. Jeśli od samego początku będziemy z nim rozmawiać na różne tematy, o sprawach przyjemnych i trudnych, jeśli będzie ono widziało, że dorośli rozmawiają, gdy mają problem, to bardzo możliwe, że kiedy dorośnie, również będzie tak postępować. Jeśli dziecko będzie rozmawiało z nami o swoich problemach, to po pierwsze będziemy mieli okazję mu pomóc, a po drugie – zaufanie z jego strony utwierdzi nas w przekonaniu, że faktycznie nie mamy podstaw, by mu nie ufać.

Warto także od samego początku uczyć dziecko, że nikt nie jest idealny i każdy popełnia błędy, ale mimo to nadal jest wartościowym człowiekiem i nadal go kochamy. Jeśli będzie ono miało tę pewność, nie będzie czuło potrzeby oszukiwania nas, a tym samym wystawiania na próbę zaufania, jakim je obdarzyliśmy. Dzieci często wstydzą się swoich słabości i potknięć (także przed rodzicami), a to pierwszy krok do opanowywania sztuki manipulowania rodzicami i oszukiwania ich. Musimy je uczyć, że ucieczka nie jest dobrym sposobem na rozwiązywanie problemów. Trzeba się z nimi zmierzyć twarzą w twarz, stanąć przed nimi otwarcie, nawet jeśli wstydzimy się przed samym sobą. Rozwiązanie trudności może stać się wspaniałym doświadczeniem i lekcją, którą zapamiętamy do końca życia.

Poruszyłam tu wiele wątków, z których płynie wspólny wniosek: zaufanie do dziecka jest po części zasługą rodziców. Jeśli dziecko nie jest godne zaufania, oznacza to, że w trakcie procesu wychowania coś przeoczyliśmy, popełniliśmy jakiś błąd (z wyjątkiem pewnych specyficznych sytuacji, gdy nie możemy oczekiwać od dziecka całkowitej kontroli zachowania).

Chciałabym namówić rodziców do tego, aby mimo wszystko stosowali wobec swoich dzieci zasadę ograniczonego zaufania. W mojej pracy niestety bardzo często stykam się z sytuacją, gdy słowo nauczyciela zupełnie przeczy słowu dziecka. Co należy wtedy zrobić? Uważam, że jako rodzice powinniśmy zawsze chronić swoje dzieci, ale należy także wysłuchać nauczyciela i nie atakować od razu, gdy okazuje się, że jego wersja różni się od tego, co mówi dziecko – tak samo, jak nie należy wyciągać konsekwencji z zachowania dziecka, nie poznając najpierw jego wersji zdarzeń. Powinniśmy założyć, że rodzina, szkoła i wszystkie miejsca, które oferują zajęcia dla dzieci i młodzieży, mają wspólny cel: wspierać dziecko w rozwoju i pomagać w stawaniu się dojrzałym, mądrym i odpowiedzialnym człowiekiem. 

Tagi

relacje z dzieckiem czas z dziećmi dobra komunikacja wychowanie zaufanie

Opublikowano: 2015-10-23

Zobacz inne artykuły w kategorii Relacje »

Podziel się na Facebooku

 

Przeczytaj również

czy-w-zyciu-chodzi-o-to-zeby-miec-racje-czy-konflikt-moze-okazac-sie-prezentem-sprawdz

Czy w życiu chodzi o to, żeby mieć rację? Czy konflikt może okazać się prezentem? Sprawdź!

Czy w życiu chodzi o to, żeby mieć racje? Czy w ogóle jesteś w stanie dopuścić sytuację, że druga strona też może mieć racje? Czy potrafisz zauważyć swój błąd i przyznać, że się myliłeś? Czy potrafisz powiedzieć przepraszam?

czytaj dalej »

milosc-pod-lupa

Miłość pod lupą

Głupia, pierwsza, platoniczna, ślepa, szalona, postrzegana przez poetów jako silne, pozytywne, niekiedy wręcz magiczne uczucie do drugiej osoby. Neurobiolodzy opisują ją jednak o wiele bardziej banalnie: według nich za porywy serca odpowiadają bowiem zachodzące w mózgu procesy chemiczne z udziałem takich substancji jak dopamina i serotonina. Jaka naprawdę jest miłość?

czytaj dalej »

wrazliwiec-we-wspolczesnym-swiecie-czyli-poradnik-przetrwania-dla-twojej-duszy

Wrażliwiec we współczesnym świecie, czyli poradnik przetrwania dla Twojej duszy

Wiele ludzi wychodzi z założenia, że im więcej i głośniej o Tobie mówią tym - lepiej dla ciebie. W relacjach zawodowych i w życiu musisz wiedzieć kim jesteś! Szybko i do przodu! Co z osobami, które są wrażliwie i za bardzo wszystko traktują poważnie? Myślą, analizują, uważają i są wyczulone na różne bodźce i sygnały ze świata zewnętrznego.

czytaj dalej »

 


                                                                                                                   

Piszą dla nas

 

 

Zmiany w Życiu. Wszelkie prawa zastrzeżone ® 2014-2015
Publikacje zamieszczone na stronach zmiany w życiu.pl są chronione prawami autorskimi. Dalsze rozpowszechnianie tekstów i zdjęć opublikowanych w Zmiany w życiu.pl w całości lub w części wymaga uprzedniej zgody wydawcy.
Photos Powered by Shutterstock.com
Wykonanie Agencja Kreatywna PONG, projekt graficzny Adrian Rudzik
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza akceptację polityki cookies.