Podróż - samotnie czy w towarzystwie?
podroz-samotnie-czy-w-towarzystwie

 

Większość osób, którym mówię, że wyjeżdżam gdzieś sama, nawet na krótko, wyraża głębokie zdumienie – „chce ci się samej?”, „to bez sensu tak bez nikogo”, „ja nie umiałbym cieszyć się tym co widzę, nie mogąc z kimś dzielić tej chwili”, „przecież nieważne gdzie, ważne z kim, zapomniałaś?”, „co to za przyjemność, włóczyć się i nie mieć nawet do kogo otworzyć ust”. Czasem ktoś się zdziwi, ale z lekką nutą uznania „ja to bym się bała, jesteś odważna!”.

Jakoś się utarło, że jeśli ktoś robi coś samotnie, to znaczy, że jest nieszczęśliwy, zdesperowany i godny współczucia – czy to siedząc samemu w ciemnym kinie, czy wyjeżdżając poza miejsce stałego zamieszkania. Bo wszystko powinno się robić przynajmniej we dwójkę. Razem. W grupie. Bo wtedy jest głośniej, bo można porozmawiać, pośmiać się, a później będzie co wspominać. Podróż samemu to cisza. To zmierzenie się z własnymi przemyśleniami, dialog wewnętrzny.

Coraz częściej próbujemy zagłuszyć to, co dzieje się w nas – pracą, używkami, ciągle grającym w tle telewizorem. Mówieniem bez przerwy, szybko i nerwowo. Boimy się ciszy. Boimy się tego, co moglibyśmy usłyszeć. Może się okazać, że czegoś nam brakuje, że za czymś tęsknimy, że nasze codzienne życie wcale nie jest takie, o jakim marzyliśmy. Wtedy trzeba będzie się zmierzyć z nową rzeczywistością, a to wymaga wysiłku, więc niech lepiej będzie tak, jak jest, w końcu nie jest najgorzej. Lubię jeździć sama. Nie zawsze, ale przynajmniej raz do roku. To jest ten czas tylko dla mnie, gdy słucham siebie. Będąc z kimś, często skupiamy się na naszej relacji, nie zauważając co się dzieje dookoła – samotna podróż pozwala wyostrzyć zmysły, skupić się na zapachach, smakach, widokach. Już na lotnisku zaczynam obserwować ludzi, intensywniej odbierać zewnętrzne bodźce. Jestem zmuszona do nawiązania kontaktu w hotelu, w kawiarni czy na ulicy. Jestem zdana na siebie, to w dużej mierze od moich decyzji zależy powodzenie lub niepowodzenie wyjazdu. Brak towarzysza nie przeszkadza mi w podziwianiu zachodu słońca, kosztowaniu lokalnych przysmaków, cieszeniu się chwilą. Lubię przebywać sama ze sobą, by potem wrócić co znanej mi codzienności i bliskich ludzi. 

fot. Agnieszka Kuczyńska

Tagi

uważność podróże rozwój osobisty świadome podróżowanie samotne podróżowanie

Opublikowano: 2014-08-15

Zobacz inne artykuły w kategorii Miłość i Związki »

Podziel się na Facebooku

 

Przeczytaj również

podroz-do-zmiany

Podróż do zmiany

Trzeba wyjść ze strefy komfortu, pójść w nieznane i odważyć się na ten pierwszy krok. Nie trzeba nawet podróżować daleko. Czasami zwykły spacer do lasu, do miejsca którego nie znasz, może bardzo pomóc.

czytaj dalej »

sila-przyzwyczajenia-czyli-krotka-historia-zmiany-wlasnych-nawykow

Siła przyzwyczajenia, czyli krótka historia zmiany własnych nawyków

Podobno zmiana nawyku trwa 21 dni. Innym lubię powtarzać jak mantrę: „dopóki nie spróbujesz to się nie dowiesz” i sama również staram się trzymać tej zasady. Postanowiłam więc sprawdzić czy z tymi nawykami faktycznie tak jest.

czytaj dalej »

mapa-marzen-mapa-celow-elementy

Mapa Marzeń - Mapa Celów - elementy

W cyklu „Mapa Marzeń – Mapa Celów” będę opisywać poszczególne pola mapy, aby przygotować was i zainspirować do stworzenia własnej, osobistej mapy.

czytaj dalej »

 


                                                                                                                   

Piszą dla nas

 

 

Zmiany w Życiu. Wszelkie prawa zastrzeżone ® 2014-2015
Publikacje zamieszczone na stronach zmiany w życiu.pl są chronione prawami autorskimi. Dalsze rozpowszechnianie tekstów i zdjęć opublikowanych w Zmiany w życiu.pl w całości lub w części wymaga uprzedniej zgody wydawcy.
Photos Powered by Shutterstock.com
Wykonanie Agencja Kreatywna PONG, projekt graficzny Adrian Rudzik
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza akceptację polityki cookies.