Mały laptop Acer – prezent od mężczyzny mojego życia, którego kochałam na tyle mocno, że dawałam mu wiele szans na założenie ze mną wartościowego związku.

Dostałam więc mały i poręczny laptop – idealny na międzykontynentalne wojaże. Jak się okazało, laptop był w pakiecie z hasłem zsynchronizowanym z kontem mailowym tegoż mężczyzny (które notabene było otwarte). Po ponad czterech latach związku maile mojego mężczyzny znalazły się nie tylko w zasięgu mojej ręki, lecz także moich oczu…

Potrzebowałam dwóch nocy, aby wszystko ogarnąć. Nie w sensie emocjonalnym, bo z tym, co zobaczyłam, nie można uporać się w dwie nieprzespane noce. Cztery lata perfidnych kłamstw i manipulacji, ale przede wszystkim wyrachowana strategia uwodzenia mnie, żony i dwóch innych kobiet oraz kupa forsy wydanej na rozmowy z ukraińskimi wirtualnymi pięknościami, dla których pisał wiersze.

Dobrze się składało, bo za niespełna dwa tygodnie wylatywałam na Madagaskar. Z drugiej strony próba poradzenia sobie z sytuacją w samotności, na odległej o tysiące mil, poniekąd surrealistycznej wyspie, bez przyjaciół i wsparcia, nie należała do łatwych doświadczeń.

Pierwszy miesiąc był jak męczący sen, z którego nie mogłam się całkowicie wybudzić. Madagaskar, choć piękny i dziki, wydawał mi się wtedy totalnym nieporozumieniem. „Co ja tu robię?” – pytałam siebie.

Co ciekawe, Mahajanga (miasto, w którym spędziłam trzy miesiące) jest nazywana „Miastem Uzdrowienia”. Sprzyjający nadmorski klimat, błękitne egzotyczne niebo, nieskażone pestycydami owoce i warzywa oraz cotygodniowe masaże za trzy euro zaczęły przynosić pozytywne rezultaty w postaci mojej szybko poprawiającej się kondycji zarówno fizycznej, jak i psychicznej.

Madagaskar bez wątpienia jest wyspą magiczną. Energia tego jeszcze nieprzytłoczonego cywilizacją miejsca rozpiera na poziomie serca i ducha, dlatego w połowie mojego pobytu (czyli mniej więcej po półtora miesiąca) zaczęłam się na nowo odradzać. Zawarłam pierwsze ciekawe i wartościowe przyjaźnie z Francuzkami, które mieszkały w Mahajandze na stałe, oraz moim malgaskim profesorem od francuskiego, który okazał się nie tylko specem od tego języka, lecz także doktorem filozofii i posiadaczem czarnego pasa w aikido. W ostatnim miesiącu mojego pobytu trenowaliśmy razem sztukę samoobrony. Przyjeżdżałem do niego na siódmą rano i ćwiczyliśmy w jego skromnej kuchni przy pianiu kogutów w klatkach (których przeznaczeniem było skończyć w rosole robionym przez żonę i siostry monsieur Rasona – bo tak miał na imię profesor). Poznałam cudownych ludzi. Nocami bawiłam się na całego w lokalnych dyskotekach, których poziom bije na głowę prestiżowe europejskie kluby. 

Jednymi z najbliższych mojemu sercu okazali się piękna czarnoskóra Aida z niedalekich wysp Mayotte oraz Franklin – przystojny gej, który nie potrafił ani pisać, ani czytać. Ponaddwudziestoletnia Aida, która była w związku z przemiłym i znacznie od niej starszym Francuzem Gigi, okazali się ludźmi o dobrym sercu. Tak samo zresztą jak Franklin, który – choć niesamowicie biedny – potrafił kupić mi colę, jeśli tylko miał pieniądze. Z Franklinem spędzałam fajne chwile w milczeniu, bo zamiast mówić, wolał rozmyślać. Jako nastolatek został adoptowany przez francuską rodzinę. Mieszkała z nią jakiś czas w Paryżu, ale postanowił uciec, ponieważ nigdy nie odnalazł się w nowej rzeczywistości.

Do tej pory za nimi tęsknię. Franklin jest moim jedynym przyjacielem z Madagaskaru, którego nie mam na Facebooku na liście znajomych. Z wiadomych powodów.

Dzień przed wyjazdem żegnałam się ze wszystkimi bez większych sentymentów, bo byłam przekonana, że niedługo wrócę.

Jak dotąd jeszcze tam nie wróciłam. Ale wyzdrowiałam i przez najgorętszy ogień mojego życia przeszłam na wyspie w kolorze… ognia, który mnie rozświetlił.

 

Poprzedni artykuł"Wszystko o zaufaniu" – książka, którą warto przeczytać!
Następny artykułNie lubisz pielęgnacji? Co zrobić, aby dbanie o siebie sprawiało Ci przyjemność
1. Spotkaj się ze mną, jeśli od dawna przysięgasz sobie, że nauczysz się angielskiego, ale zawsze Ci coś wypada, a poza ‘wstydzisz się’ że jak zaczniesz mówić, to wszyscy będą się dziwnie patrzeć. Skontaktuj się ze mną również, gdy właśnie zaczynasz nowe życie w obcym kraju i nie możesz się w nim zaadoptować, bądź znasz kogoś, kto jest w tej sytuacji.  2. Kim jestem i co robię? Jestem certyfikowanym nauczycielem angielskiego i coachem. Poza tym, nałogowym podróżnikiem i obywatelem świata. Po 16-stu latach spędzonych na trzech kontynentach, zdecydowałam się powrócić do Polski. Prowadzę innowacyjną działalność mentoringu pod nazwą The Alternative Ideas.  Wkrótce zamierzam też prowadzić wyprawy podróżnicze pod znakiem tańca i nawiązywania relacji.  3. Dlaczego tu jestem? Jestem zapaloną idealistką. Wierzę, że poprzez odpowiednią edukację i pracę nad sobą sprawiamy że świat staje się lepszym miejscem. Kiedy zmieniamy się my, zmienia się świat wokół nas.  4. Z czego jestem dumna w moim życiu: Z tego, że potrafię zacząć nowe życie w każdym miejscu na ziemi, a także z moich samotnych podróży w nieznane. Z tego, że mam wielu przyjaciół na całym świecie, i słowo 'przyjaciel’ nie jest tutaj przesadzone. 5. Moje słabości: Czasem zanadto przywiązuję się do ludzi. 6. Mój sprawdzony sposób na zły humor: Taniec, muzyka, ruch lub po prostu rozmowa z przyjacielem. 7. Największa zmiana w moim życiu:  Zostawienie ‘wszystkiego’ i wyjazd na 3 miesiące na Madagaskar. Druga ważna zmiana to zamieszkanie w Warszawie po 16 latach pobytu poza Polską w 9-ciu różnych krajach.  Miejscowość i numer kontaktowy: Warszawa, tel: +48 723 735 428 Zapraszam na The Alternative Ideas, gdzie w języku polskim i angielskim pomagam ludziom otworzyć się na świat: www.thealternativeideas.com 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here